اينارو كه خوندم اولش خيال كردم يه ديونه

بوده كه حوصلش سر رفته.دفتر و اوردم و رو

 صندلي كه ساعتها با هم حرف ميزيدم و

 قلبامونو به هم داديم نشستم ولي حالا

 به جاي اون گلي كه همه دنيام بود يه

برگ زرد توي تابسون نسشته بود كه فقط

 بوي حسرت جاش دلمو ميسوزوند.

دفترو باز كردم و خوب به صفحه اول نگاه

كردم،تنهايي:اره من تنها بودم هيچ كس رو

 نداشتم يه ادم تنها كه فقط يه دوست

داشتاونم همون تنهايي بود.

عشق:هه هه عاشق شدم.اون كسي كه

 با ابهت خاص و غرور فراوون زندگي ميكرد

 و نميذاشت كسي لهش كنه حالا عاشق

 شده.اولش فكر ميكردم ميتونم جلو عشق

 هم غرور نشون بدم و اونو مطيع خودم

كنم.بعد زا يه مدت ديدم واي چي شد

غرورم رفت.

محبت:حالا با از دست دادن غرورم فهميدم

 كه خيلي دوسش دارم و باهاش صميمي

 و مهربون شدم و از محبت خواستم.اونم تا

 اونجا كه ميتونست بهم محبتكرد و جواب

مهربونيامو داد.

وفا :واي خدا نميتونم بگم .... چرا اينجوري

 شدم؟مگه اين كلمه چي داشت كه

اينجوري شدم؟نه نه نه اره ميدونم چرا

 نميتونم بگم چون در مقابل اين همه

دوست داشتن و عشق و محبت ميخاستم

 با وفايي كه بهش كردم وفادار بمونه واي

 نميتونم ميخام برم صفحه بعد...

تنهايي:يادم افتاد ب وقتي كه گفت هيچ

وقت تنهات نميذارم ويه دفعه يادم اومد كه

 دلمو شكونده.تنهايي اره بهترين دوستي

كه هم جواب عشقمو داد و دوسم داشت

 هم جواب محبتامو با بخشش داد.هم با

اين كه من بهش بي وفايي كردم اون بازم

 برگشت و با اين كه تنهايي بود تنهام

نذاشت.خيلي دوسش دارم با اين كه

تنهايي رو تنها گذاشتم ولي بازم خودش

تنها باهام نموند.با كمال مهربوني و

صميميت هميشگيش كه توي چهرش بود

منو با يكي از دوستاي خوبش اشنا

كرد.اونم مثه تنهايي باوفا بود اسمش غم

بود.ولي تنهايي رو بيشتر ميشناسم.از

همون اول بچگي باهام دوست بود و حالا با

 غم هم هستم.چه دوستاي خوبي .

. خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ،

آن روزها و شبها كه با تو بودم

آنگاه كه لحظه به لحظه خيره به چشمانت بودم

آنگاه كه صداي تو زيباترين ترانه اي بود كه شنيده بودم

ليلي بودنم را باور نداشتم

گمان ميكردم،

ليلي كسي است ميان من و تو

آري من و تو

نمي دانستم باور نداشتم من همان ليلي تو هستم

اما

ازان روز كه تو رخت بستي ورفتي

درك كردم

دانستم كه روزهايي براي كسي كس بودم

دانستم بي تو نيستم خاموشم

بدون روياهاي باتوبودن هم نمي توانم زندگي كنم

قبول كردم

من همان ليلي تو بودم

آنقدر بتو گفتم

با ليلي شدنم بدون مجنون چه كنم؟

اما دريغ

توي درياي دنيا با كشتي غول پيكري كه از غرور ساخته بودم داشتم

سرزميناي دنيارو ميگرفتم.سرزمين بزرگي،ابهت،دوستي،مردي،محبت و....

ميشه گفت بيشتر سرزميناروگرفتم ديگه دنيا داشت ازمقابله باهام نااميد

ميشد.يه روز روي نقشه نگاه كردم ديدم به سرزمينه كه رگش سرخه.كنار

اون سرزمين محبت و تنهايي ونامردي اره محبت رو بلد بودم چون خودم

گرفته بودمش.سرزمين نامردي رو هم اسمش رو عوض كردم و تمام مردش

 رو كشتم و به قلمرو خودم اضافه كردم.تنهايي رو نديده بودم بايد حتما با

سرزمين عشق فتحش ميكردم.لشكري از همه سرزميناي فتح شده اماده

 كردم و به اونا روحيه دادم كه اين اخرين جنگيه كه با دنيا داريم و با فتح اين

 سرزمين همه سرزميناشو ازش ميگيريم و مطيعم ميشه.سربازا روحيه فوق

 العاده اي گرفته بودن.بالاخره بعد از چند روز به اون سرزمين لشكر

كشيدم.سربازام با تمام وجود حمله ميكردن.تك تك شهراي اون سرزمينو

داشتيم فتح ميكرديم.به شهر بزرگ بو كه واسه اين كه زودتر شهراي ديگه

 رو بگيرم اونو گذاشتم اخر كار.شهر دوستي و علاقه و...چه شهراي

قشنگي ولي حالا خودم حاكمشون هستم.فتح سرزمين جز اون شهر تموم

 شد.چند روزي استراحت كرديم.سربازا واقعا خوشحال بودن.سردار سربازان

 اميد كه هميشه راهنماييم ميكرد اون شب پيشم بود.قرار بود فردا بريم اون

 شهر رو بگيرم.

شهر وفا چه شهر بزرگي ميشه گفت يه سرزمين بود.اونم فتح كردم.حالا

 دنيا رو مطيع كردم.

يه شب اتفاقي داشتم به نقشه نگاه ميكردم همه جارو فتح كردم...همه ي

 سرزميناي خوب وبد...

ا ااااا اينجا كجاست؟نكنه هنوز مونده؟يه سرزمين يا دهكده كوچولو؟

همه سردارا و سربازا رو جمع كردم ازشون پرسيدم اينجا كجاست؟

سردار سپاه عشق گفت اينجا سرزمين قلبه.كه زاده ي سرزمين عشقه.و با

 نااميدي گفت هنوز هيچ كس نتونسته اونجارو بگيره.سردار غرور عصباني

شد.يه نگاه به نقشه كردم و باخودم گفتم پس دنيا...

بعد از سه روز با تمام قوا رفتم و به اون سرزمين لشكر كشي كردم.خيلي

 طولاني بود.سخت ترين جنگ بود.عاقبت فتحش كردم.سربازام دنيارو

دستگير كره بودن.اون به جاي اينكه ناراحت باشه با خنده اي كه ايشتم ميزد

بهم نگاه ميكرد.گفتم ديونه شده و ازادش كردم.

پس از يه مدتي ديدم سرزمينام دارن كم ميشن.و همه رو ازم

ميگيرن.سرزمين غرور كه بدون اون هيچ بودم سرزمين تكبر وهزارتا سرزمين

ديگه...

سربازامو اماده كردم كه به سرزميناي وفا و تنهايي و محبت و مهرباني و...

برن تا شكست نخورم.

اره دنيا بود سرزمينارو ازم گرفت غرور رو كه پايتختش كردو ديگه نتونستم

بگيرمش.ولي سرزمين عشو قلب و وفا و تنهايي رو نگه داشتم.

عاقبت يه روز دنيا اسيرم كرد ولي سربازان اميد و عشق و وفا نذاشته بودن

اون سرزمينا رو بگيرن.با دستاي بسته جلو دنيا وايساده بودم.درست مثه

خودش زدم زير خنده.ولي دنيا بهم گفت من خنديدم چون تو با گرفتن

سرزمين قلب منو حاكم خودت كردي و قلب خودت رو گذاشتي توي دستام

و رهام كردي.اره اون قلب منو سپر خودش كرده بود.و يه قلب ترك ترك رو

گذاشت توي سينم.و ازادم كردو اجازه حاكميت روي سرزميناي تنهايي و

غم و عشق و وفا رو بهم داد با خنده اي مهربون بهم گفت تو فقط لايق

سلطنت روي اين سرزمينا هستي...بهش گفتم سرزمين غرور رو بهم

برگردون.ولي گفت يا سرزمين غروز يا سرزمينايي كه بهت دادم.

با چشماي باروني كه حتي اسمون هم از چشمام گريش گرفت با پاي پياده

از سرزمين دنيا رفتم به سرزمين عشق و اونجا همه چيمو از دست دادم تا

اين كه با ديواراي قلبم يه خونه واسه خودم ساختم.

كاش هيچ وقت سرزمين قلب رو نميگرفتم.حالا تنهاي تنهام.و بر سرزميناي

غمممم تنهاييييي وفاااااا و مهرباني و...سلطنت ميكنم.

گفتم که رفتنت یه روز قاب دلم رو می شکنه

گفتی که این بخت تو بود تقدیر تو شکستنه

هر وقت که بارون می زنه تورو کنارم میبینم

گفتم بمون اون روز میاد غصه هامون تموم میشه

گفتی اگه باهام باشی لحظه هامون حروم میشه

هر وقت که بارون می زنه تورو کنارم میبینم

انگاری خراب شدو دلم شکست

ساز من زانوی غم بغل گرفت

رفت و کز کرد گوشه ی اتاق نشستهر وقت که بارون می زنه تورو کنارم میبینم

از وقتی رفتی هیچ کسی هم درد و هم رازم نشد

هیچ کسی حتی یه دفعه هم غصه ی سازم نشد

رفتی ولی بدون هنوز عاشقتم تا پای جوون

دل بهاریم عاشقه چه تو بهار چه تو خزون

هر وقت که بارون می زنه تورو کنارم میبینم

دلبر ديرينه تويي

همره بي كينه تويي

قلب تويي

سينه تويي

اميد ادينه تويي

سرور پرشور تويي

نور تويي

هور تويي

هستي مسترور تويي

خنده ي مسرور تويي

جنت پرشور تويي

باعث با و پر تويي

عطش تويي

شرر تويي

قضا تويي

قدر تويي

دلبر جان و خون تويي

عقل تويي

جنون تويي

حلقه ي زنجيردلم فتح به دست چون تويي

عاشق پردرد منم

سرد منم

كشته ي تقدير منم

بسته سزنجير منم

سكوت دلگير منم

تيغه ي شمشير منم

مانده و مست تو منم

عاشق پست تو منم

كشته ي دست تو منم

گداي اين خانه منم

يكه و ديوونه منم

به راه بي مقصد تو راهي و ديوونه "منم"

سراب آرزوي تحقق نايافته كوير استسراب و كوير هميشه در كنار هم در قلب و جان هم هستند

هر قدر كوير جلوتر ميايد سراب عقب ميكشد

من در تو ايجاد ميشوم،

شكل ميگيرم،

در آغوش تو اوج ميگرم،

من و تو هيچ گاه يكي نخواهيم شد

كوير نيز كه ميدانست با سراب چيز ديگريست ،

پذيرفت

بچه بودم تو نبودی شبا زود خوابم می برد

بچه بودم چه قدر صاف و رون مي خنديدم

بچه بودم همه هم مثل خودم بچه بودن

هيچكی اندازه ی من اونروزا خوشبخت نبود

بچه بودم كسي بي خود منو اذيت نمی كرد

بچه بودم عالمی بود آخه عاشق نبودم

بچه بودم دلمو هنوز كسی نبرده بود

بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمی شد

بچه بودم بيشتر از اين زمونا در می زدن

بچه بودم روزای هفته شبيه هم نبود